NU ik ga ermee aan de slag. Heb er zin in. Om nieuw en ook nog oud werk te laten zien. Om ook mijn schilderijen te posten die gelinkt zijn aan mijn beelden. Om af en toe hier ook over fotowieven te vertellen.

Dus 1e stap gezet .

The post Daar ben ik weer appeared first on .

Tante Annie is 100 jaar geworden. Zij is een van de weinige honderdjarigen die zelfstandig in de Pijp woont. Geen bejaardenhuis voor haar want Tante Annie zegt: ‘God bewaar mij ervoor. Als je ergens bent waar andere mensen voor je zorgen, dan heb je niks meer te vertellen en ik kan alles nog zelf. Dus als er wat met mij gebeurt, dan hoop ik dat onze lieve heer mij zo haalt’.

Tante Annie woont in de Pijp en gaat nog elke dag een rondje Cuyp doen. Ze is nooit getrouwd geweest, heeft geen kinderen, maar haar huis hangt vol foto’s van haar neven en nichten, hun kinderen en kleinkinderen. ‘Mijn nichtje Astrid van 25 kwam met haar vriend hier Nederland – Australië kijken, heerlijk, heerlijk’ Tante Annie houdt van kinderen en heeft van haar 12e tot haar 45e in betrekking voor kinderen gezorgd. Van haar 45e tot haar 70e woonde ze driehoog op de Albert Cuyp en heeft ze in de sigarenzaak van haar neef gewerkt. ‘Maar ik heb nooit gerookt!. Ik zorg goed voor mezelf. Ik houd van koken. Ik slik enkel af en toe een paracetamolletje en heb elk jaar de griepprik. Verder niks’.

Vervelen doet Tante Annie zich niet: ‘Ik kan me nog steeds vermaken: af en toe een puzzeltje, tv kijken, lezen en hier de boel op orde houden. Mijn nicht komt elke donderdag het grote werk doen zoals de ramen lappen’. En ik heb lieve buren die er altijd voor mij zijn. En iedereen is welkom voor een praatje.

‘Ik weet niet wie er allemaal op mijn verjaardag komt. Maar ze hoeven geen cadeautjes mee te nemen, want het cadeautje zijn ze zelf. Ik prijs me gelukkig met alle mensen om mij heen’.

Ze geeft een prachtig feest voor haar familie en ik vraag naar het geheim van Tante Annie. Hoe is Tante Annie zo gezond en zelfstandig 100 geworden?

Wim, achterneef (77): Tante Annie loopt elke dag nog een rondje over de Cuyp.

Angeline, achternicht (60): Tante Annie is een heel positief mens. Ze luistert naar andere mensen, en oordeelt nooit. Zij is heel gastvrij. Iedereen is welkom. Voor onze kinderen is ze de derde oma.

Corrie, achternicht (58): Tante Annie is altijd vrolijk. Ze heeft veel belangstelling voor anderen. Ze zorgt goed voor zichzelf en neemt af en toe een borreltje. Het gaat om niet wegzinken in de nare gebeurtenissen van vroeger, maar altijd goede herinneringen maken.

Sophie, achter achternichtje (24): Tante Annie is sociaal actief gebleven en ze kan met iedereen overweg. Ze heeft altijd mensen om haar heen.

Hendrik, buurman (81): Het zit in de familie en toch leeft ze al jaren op 1 nier. Ze gaat nooit naar de dokter. Je moet wel geluk hebben met je gezondheid. Als Tante Annie niet meer op haar eigen woont, dan is het over. Ze is een onafhankelijke vrouw.

Ton (61) en Jurria (56) (achterneef en vrouw): Tante Annie heeft een grote charisma en vrolijkheid van de Amsterdamse slag: alles komt zoals t is.

Claudia, verre familie (57): Tante Annie heeft altijd gezorgd voor kinderen en ze heeft een positieve kijk op de wereld. En zeg nou zelf, een man geeft toch wel stress !

The post Tante Annie 100 jaar. appeared first on .

Toen ik dertien werd, gingen wij verhuizen naar het platteland. Mijn ouders kochten een vrijstaand huis met grote tuin in een klein Brabants dorpje. Van stads meisje uit een flat belandde ik op het platteland. Als puber vond ik dat maar niks. Mijn vader vond het geweldig. Hij leefde zich helemaal uit met klussen in het nieuwe grote huis en de aanleg en onderhoud van onze grote  tuin. Hij werkte als accountant ook al in de planten industrie, dus zijn interesse voor groen binnen en buiten het huis groeide en groeide.

En ik snapte het niet. Wat is nou de lol om elk vrij uurtje onkruid te wieden, plantjes te verzorgen en het gras te maaien. Voor mijn gevoel groeide het ook wel zonder een mensenhand, los van het gazon, waar ik natuurlijk met mijn vriendinnen regelmatig languit op lag te zonnen.

Nu heb ik de leeftijd van mijn vader toen en ons balkonnetje in de stad van 1 bij 2 meter staat inmiddels vol met diverse kruidenplantjes, een paar rozenstruiken en kleurige bloemen. Elke dag haal ik met zorg de dode blaadjes eruit, geef ik ze water en gebruik ik met plezier de kruiden in mijn gerechten.  In ons tuintje in Loosdrecht aan het water ga ik helemaal los in het planten van bollen, zaadjes en boompjes. Om mijn knieën in de aarde, met mijn neus tussen de bloemen geniet ik van de rust. En dan snap ik mijn vader en mis ik hem. Jammer dat het een tijdje heeft geduurd, anders hadden we samen heel wat tuinuurtjes gehad en had ik stevig gebruik kunnen maken van zijn goed advies.

The post Wat ik niet meer met mijn vader kan delen. appeared first on .

Nynke en ik hebben vakantie in Vught. We logeren op een plekje dicht bij dit strandbad. Donderdag liggen we zo snel mogelijk op het strand en genieten wij van het verkoelende water. Vrijdag bezoeken wij Kamp Vught. Ik ben er nooit geweest en ik moet mij schamen. Jarenlang heb ik zo dichtbij gewoond.

Tijdens de oorlog was de IJzeren man al een strandbad. Door de SS’ers werd een stuk afgesloten voor eigen gebruik. Er moest een steiger en een duikplank komen. Gevangenen werden aan het werk gezet. Gevangenen die niet konden zwemmen werden door Duitse herders gruwelijk mishandeld. Zo erg dat sommige gevangenen het niet overleven. En dan lig ik met Nynke op het strand en zie ik een steiger, een duikplank en in de verte honden vrolijk spartelen in het water.  Ik word bewust in Vught.

Lees meer op www.nmkampvught.nl

The post Bewust in Vught appeared first on .

Hebben we dingen nodig? Nee niet echt. We kunnen leven met weinig dingen. Toch stapelt de een dingen op jaar na jaar en verzuipt erin, terwijl de ander stelselmatig, geordend elk jaar het huis opruimt en afstand doet van dingen. Wat zeggen dingen over ons? Kun je aan de dingen zien hoe iemand is, wat voor een type je bent, hoe je leeft? Ik denk van wel. Ik voel mij prettiger bij mensen met veel dingen in huis dan bij mensen met een leeg opgeruimd interieur. Dingen om naar te kijken, om naar te vragen. Dingen met herinneringen. Nu ik elke week zelfstandige ouderen bezoek in de Pijp, kom ik veel dingen tegen, vooral van vroeger. Dingen met een verhaal. De dingen zijn niet eens meer zo mooi, maar blijven verstoft of juist gepoetst op de schouw staan. En dan als er een dierbare overlijdt, moet je dingen gaan opruimen. Voor je gevoel ruim je niet alleen de dingen op, maar ook de herinneringen die eraan vastkleven. Vandaar dat we met dozen dingen van onze ouders meenemen naar huis. Anderhalf  jaar geleden heb ik met mijn zusje de spullen van overleden mijn vader uitgezocht. Elk ding dat wegging, voelde als een stukje van mijn vader. Drie weken geleden heb ik zijn auto verkocht. Twee auto’s in de stad is echt niet nodig. En toch moest ik heel hard huilen toen ik terug reed. Ik gooide een stukje vader weg.

Tip van personal organizer Philia (www.blooom.org): maak een foto van de dingen die je weg wilt doen en je toch dierbaar zijn. Zo behoud je de herinnering, en heb je minder dingen.  Nou ja die auto hoeft niet echt op de foto, maar het is een super tip voor persoonlijke dingen.

The post ‘Ik gooide een stukje vader weg’ appeared first on .

The post Noorderparkkamer viert feest! appeared first on .

Anderhalf jaar geleden verloor ik mijn vader. Ik mis hem heel erg. Vooral onze momenten samen. Deze herinneringen draag ik altijd met mij mee. Nieuwe herinneringen komen niet meer. Gelukkig kan ik nog steeds mooie herinneringen creëren samen met mijn moeder en mijn familie.

Er zijn genoeg leeftijdsgenoten die nog (vaak met goede redenen) worstelen met hun ouders. Onze ouders hebben het in onze ogen niet altijd  goed gedaan. Net zoals de ouders van nu het ook niet altijd goed zullen doen.  Tegelijkertijd zijn we nu in een fase beland dat we onze ouders gaan verliezen. We hebben nog maar even samen.  Mijn boodschap aan mijn leeftijdgenoten; kijk of je nog een paar prachtige momenten samen kan pakken en herinneringen creëert voor later. Lukt het, dan heb je echt iets gewonnen, lukt het niet, dan heb je het zeker geprobeerd.

En speciaal voor vandaag: Koester je Moeder!. Ze heeft jou het mooiste geschenk ooit gegeven; jou!

The post Koester je Moeder! appeared first on .

Het was een fantastische dag met bijzondere momenten om vast te leggen. Hierboven een paar foto’s en op de website van Meike, Creatuals nog meer foto’s en het uitgebreide verhaal over dit event!

The post Het Creatual ‘Pluk Geluk’ van Meike Ziegler wint de Gouden Giraffe Award.! appeared first on .

Voor ondernemers in Amsterdam-Noord is er binnenkort een prachtige locatie op het Meidoornplein (van de Pekbuurt). In het Ondernemershuis Crataegus kun je netwerken, vergaderen, flexwerken, workshops volgen of geven en vooral heerlijke koffie drinken. Voor hun nieuwe website maakte ik portretten van 17 ondernemers in Noord. 

Wil je ook een mooi portret?

klik hier

The post Ondernemers in Amsterdam Noord appeared first on .

Afscheid met Champagne en haarlotion

Gisteren (25 februari) zou Pasquale 78 jaar zijn geworden. Op 30 januari overleed de beroemde Italiaanse herenhaarverzorger. Voor alle Pasqualisten had hij champagne gespaard om zijn leven en zijn afscheid te vieren in de salon van ‘barbier van haren en ziel’. Het was een bijzondere Italiaanse/Amsterdamse sfeer. Familie en vrienden deelden mooie herinneringen, grappige verhalen en ontroerende gedichten. En ondertussen werd er rijkelijk champagne, haarproducten en boeken uitgedeeld.

Nog meer zien en lezen over zijn leven?       mijn foto’s  en zijn website

The post Afscheid Pasquale appeared first on .